شود آیا دلِ ما باز دهی؟ سوزِ جان را نفسی ساز دهی؟ عمرِ و ما شد به قماری و بر باد یا رب آن را به چه اعجاز دهی؟ نه همانم که زِ خویشم راندی؟ کِی به برگشتنم آواز دهی؟ ساختم دورِ تنِ خود زندان منتظر تا پرِ پرو

مرا ترانهیِ نامت زِ هر دو عالم بس خیالِ خامِ خوشِ تو در این دمادم بس اگرچه نیستی و نیستم خوش و خندان همین که بینمت از دور شاد و خُرَّم بس دلا چو دلبرِ دلدار نیست همدم و یار گهی شکیب و گهی شِکوِه یار